Historiek
Graag geven wij een kort overzicht van hoe Terpsichore ontstaan en geëvolueerd is. Enkele fragmenten uit de toenmalige dansflashes en persartikels nemen de lezer even terug mee naar het verleden:
1975: de geboorte van Terpsichore
In 1975 stichtte Guy Pauwels ‘Terpsichore’ (of muze voor de dans), waaruit later het modern danscentrum en een compagnie zou groeien.
1984
“Terpsichore, dat stilaan in België en Nederland een begrip is geworden, heeft een uitgebreid repertoire dat men best kan karakteriseren als een mengvorm van jazzdans – met zijn typisch klassieke, Afrikaanse, Spaanse en Indische elementen – tot moderne dans en showdans (…). De compagnie heeft opgetreden in het Congresgebouw van Den Haag; de uitmuntende doch niet beloonde prestaties in Vara Fame-danswedstrijd, die rechtstreeks op TV te zien was en de gedurfde deelname aan de Professionele Internationale Koreografische Wedstrijd te Keulen (…). De evolutie die we tijdens deze 10 jaar kenden, verbaast iedereen (…). Dans is leven en leven is dansen. Wij willen op onze 10-jarige viering nog scherper accentueren en beleven”.
1989: de geboorte van Free Art Dance Company
De danscompagnie Terpsichore krijgt een andere naam: Free Art Dance Company. “Free Art werd opgericht in 1989 ter bevordering, verspreiding en erkenning van de moderne jazzdans als volwaardige podiumkunst. De bedoeling is zowel te werken met de huischoreograaf Guy Pauwels als met jong talentchoreografen uit de Compagny, waaronder Kristel Decat en Annick Smets (…). Gastchoreografen, waaronder Lieve Mertens, Matt Mattox en Ben Bergmans zijn reeks bekende namen die internationale faam verkregen”.
1991
“Elke choreografie van Free Art Dance Company kent succes, de dansers doen uitstekend werk. De schoolvoorstellingen waren een echte beleving. De vraag was enorm groot. Voorlopig kan Free Art op al deze aanbiedingen niet ingaan maar vanaf het moment dat Free Art van een deel van de subsidiepot van 35 miljoen bef kan meegenieten, zal hier veel verandering in komen. Deze subsidies gaan nu enkel naar hedendaagse dans. Maar heel wat dansers, organisatoren en politici vonden ook dat jazzdans als cultuurvorm dient erkend te worden”.
1992: C.C. Ter Dilft breidt uit…
“De toekomstperspectieven voor Free Art Dance Company en Terpsichore zijn bijzonder goed dankzij de nieuwe theaterzaal en balletzaal met verende vloer. Dit biedt de mogelijkheid om de dansproducties in optimale omstandigheden te laten zien (…) Ook de pas gestarte Junior Company in 1991 (o.l.v. Sandra Dehertogh) geeft vertrouwen voor de toekomst (…) Free Art Dance Company zal ‘Moon Silence’ dansen, in choreografie van Bruce Taylor, ter gelegenheid van de opening van de nieuwe schouwburg. Op 12 april 1992 danst Free Art dezelfde choreografie in Parijs. Ontsproten uit de vroegere Terpsichore jazzdansschool is Free Art uitgegroeid tot meer dan enkel medium voor de hedendaagse bewegingskunst. Naast de bestaande klassieke danscompagnieën en de avant-gardistische danstheatergroepen is Free Art erin geslaagd kwalitatief hoogstaande choreografieën te brengen, een professionele status waardig. Voor de eerste maal organiseert Terpsichore een Internationale Stage, een Jazzdansfestival voor Amateurs en een Internationale Jazzdans en Klassieke dansstage voor kinderen”.
1993
“Het concours in Japan (januari 1993) was voor Free Art het eerste grote concours in het buitenland. De uitnodiging om de semi-finale te komen dansen, was al een bevestiging op zich. The First Japan International Ballet & Modern Dance Competition selecteerde 20 finalisten uit meer dan 100 inzendingen van 31 verschillende landen in de wereld. We legden beslag op de derde plaats en behaalden zo de bronzen medaille. Omdat er geen subsidies bekomen voor het concours in Japan hebben wij op het laatste nippertje een benefietvoorstelling georganiseerd. Sandra Dehertogh, Heidi Daelemans en Pierre Drye hebben er de choreografie ‘Rose tango At Boneyard‘ gedanst”.